Sanne Voets
    U bent hier: Nieuws » 10 okt Mental Health

Volg Sanne voor het laatste nieuws en unieke beelden:

 

      

 

   

Headlines


 

10 okt | World Mental Health Day

 

 

 

18 sept | NK 2020

 

 

 

13 sept | Aftermovie TeamSV

 

 

 

1 sept | Alles wordt mogelijk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

    

 

 

10 oktober - World Mental Health Day

Vandaag staat de wereld stil bij mentale gezondheid.

Ik heb getwijfeld of ik dit moest schrijven. Maar ik vind dit onderwerp zó belangrijk, dat ik graag met jullie deel wat mijn eigen ervaringen zijn.

Het was in Londen, op de Paralympische Spelen van 2012. In de tienminutenring geeft de steward me een seintje: het is tijd om naar de ring te gaan. Het is nog een stukje lopen. Ik kom aan bij de ingang van de arena en moet er wachten. Ik ben te vroeg, de vorige deelnemer is bijna klaar met haar proef. De Britse groet af en krijgt een oorverdovend applaus. Op de tribune klappen, joelen en stampen 12.000 mensen voor haar prestatie. Wat gaat het hard! Dit is het moment, ik moet zo naar binnen. Mijn Paralympische debuut maken. Mijn hart bonkt in mijn keel, er staat kippenvel op mijn armen en de adrenaline giert door mijn lijf. Ik haal diep adem, door mijn neus en naar mijn buik. Hardop zeg ik: “het is dezelfde proef als anders. A-X binnenkomen in draf, X halthouden”. Terwijl ik de eerste onderdelen opnoem, zakt de spanning.

Het hek gaat open, ik rij de arena binnen. Ik zie niets anders dan de oortjes van Vedet. We rijden een fijne proef, zonder fouten. Pas bij het afgroeten zie en hoor ik het stadion, het publiek. Het besef dat we het gedáán hebben: een fantastisch debuut gemaakt. Ik zal dat moment nooit vergeten. Het was ook zó intens! En ik kon perfect toepassen wat ik de jaren ervoor aan mentale training had geleerd. In het verleden kon mijn wil om te presteren, in combinatie met onzekerheid, me enorm in de weg zitten. Ik wist dat ik een ontzettend goed paard had, en alles wat niet goed ging, weet ik direct aan mezelf. Reed ik op wedstrijd geen topscore, dan nam ik dat mezelf kwalijk. Na een poosje balen raapte ik mezelf dan mij elkaar en besloot dat de volgende keer recht te zetten. Met als gevolg dat ik mezelf iedere keer opnieuw teleurstelde. Ik ging twijfelen wat ik verkeerd deed en of ik het eigenlijk wel kon. Of ik Vedet wel waard was. Die onzekerheid begon ik elke training te voelen en dat overschaduwde mijn plezier in het werken met mijn paard steeds een beetje meer.

Ik nam contact op met een sportpsycholoog. Het was 2007; mentale training werd nog maar weinig ingezet. Veel mensen deden er lacherig over. Maar ik leerde handvatten om grip te krijgen op mijn mentale welzijn. Doelen stellen, negatieve gedachten controleren en ombuigen, ademhalingstechnieken. Stukje bij beetje leerde ik tevreden te zijn met kleine vooruitgang. Te accepteren dat je fouten maakt, en dat dat niet erg is. Ik werd er niet minder ambitieus door, de langetermijndoelen bleven uitdagend, maar ik vond wel weer het plezier terug door kleine succesjes te boeken. En het lukte om mijn perfectionisme te temperen tot een gezond niveau. Met regelmaat heb ik ook in de jaren daarna ondersteuning gekregen op mentaal gebied, van meerdere experts. De handvatten en inzichten hielpen me ook buiten de sport, zoals in relaties met anderen. Door soms een beetje afstand te nemen, kun je situaties beter analyseren en zo de kern van een probleem scherper in beeld krijgen. Een oplossing is dan vaak makkelijker te vinden. Het werken met sportpsychologen en andere professionals heeft me ontzettend veel geleerd over mezelf. En ik vind het leven veel fijner, nu ik me bewust richt op mooie dingen. Ik denk oprecht dat ik er een leuker mens door ben geworden.

Momenteel hou ik mijn mind fit door sporten, mediteren en met anderen te praten over wat me bezighoudt, welk gevoel ik daarbij heb en wat ik daarmee kan doen. Door bijvoorbeeld regelmatig krachttraining te doen of juist op de racefiets te stappen, kan ik ‘uit mijn hoofd’ stappen. Door goed mijn lichaam te voelen, voorkom ik dat ik teveel ga piekeren. Mediteren doe ik vaak met een app; ik gebruik HeadSpace. Dat helpt me om af te schakelen als er veel in mijn hoofd gebeurt. En praten, dat doe ik het liefst met lieve vriendinnen tegen wie ik alles kan zeggen. Door dingen met elkaar te delen wordt ook onze band steeds hechter. Mijn mentale valkuilen heb ik geleerd te omarmen. Ik weet bijvoorbeeld dat ik de ochtend voor een belangrijke wedstrijd altijd veel te vroeg wakker word. Vroeger dacht ik dan: ‘shit, nu heb ik te weinig geslapen en ben ik straks misschien niet scherp genoeg’. Nu is dat anders: ‘mooi, vroeg wakker, dat hoort erbij. Het betekent dat ik helemaal in mijn kampioenschap-modus zit. Ik ben er dus helemaal klaar voor!’

De controlfreak die ik vroeger was, zit nog steeds een beetje in me. Ik vind het fijn om in mijn voorbereiding zo min mogelijk aan het toeval over te laten. Maar inmiddels voel ik me ook comfortabel bij de wetenschap dat dingen altijd anders kunnen lopen dan je plant. En ik vertrouw erop dat mijn team en ik daarmee om kunnen gaan. Wat het ook is. En gebeurt er iets waardoor ik van slag dreig te raken, dan geef ik mezelf de ruimte om daarvan te balen, voor ik een oplossing zoek. Ik twijfel niet minder aan mezelf dan vroeger, maar ik weet dat het iets is dat bij mij hoort. En daar heb ik vrede mee. Twijfelen is soms irritant, maar ik blijf er ook door openstaan voor andere benaderingen en overtuigingen. Laat ik het maar positief bekijken en me er niet aan ergeren, dan is het nog ergens goed voor!

De moraal van dit lange verhaal? Denk vooral niet dat je de enige bent die last heeft van zenuwen, onzekerheid of een overactief hoofd. Wees gerust: dat heeft bijna iedereen. En je kunt er wat aan doen! Merk je dat jouw overtuigingen je in de weg zitten? Zoek hulp. Praat eens met je beste vriendin, je ouders, iemand op school of je huisarts. Lees een boek, ga sporten, mediteer. Het is oké om soms bang te zijn, te twijfelen aan jezelf, gek te worden van je eigen gedachten. Maar doe er iets mee. Het lucht zo enorm op om het te delen, en dat verdien je. Je mag er zijn, met al je eigenaardigheden. Want ze maken je uniek!

Een ander advies: wees ook alert op je omgeving. Vraag eens door als je iemand vraagt hoe het met hem of haar gaat. We vergeten het soms in alle drukte, maar echte aandacht is een van de mooiste dingen die je iemand kunt geven. 

Copyright 2011 | SanneVoets.com