Sanne Voets
    U bent hier: Nieuws » 11 juli Leuk interview NOC*NSF

Volg Sanne voor het laatste nieuws en unieke beelden:

 

      

 

  

Headlines


 

 

27 juni | Prijs na prijs




1 juni | Blok twee

 

 

 

10 mei | Mannheim



 

28 mrt | Dhr. Reuzenaar overleden

 

 

 

  

    

 

 

11 juli - Leuk interview NOC*NSF

Naar aanleiding van een recent interview werd vandaag het volgende artikel op de website van NOC*NSF geplaatst. Het is geschreven door Romy Vooys, die er een erg leuk stuk van wist te maken! Kijk hier voor de website van NOC*NSF.

 


Sanne Voets
Paardensport

Naam: Sanne Voets
Geboortedatum: 17 september 1986
Woonplaats: Berghem
Studie: Master in de Neerlandistiek
Sport: Ruitersport
Paard: Vedet
Prestaties: EK brons (2011)

Gekwalificeerd door: vormbehoud te tonen op de onderdelen Champions en Freestyle Test (juni 2012)

Wedstrijddata tijdens de Spelen:
- 31 augustus, 14.15, landenwedstrijd
- 2 september, 14.45, Championships Test
- 4 september, 14.45, Freestyle Test


De juiste vorm, op de juiste dag. Dat was nodig voor ruiter Sanne Voets om zich te kwalificeren voor de Paralympische Spelen. De concurrentie van haar Nederlandse collega’s was moordend. Meer dan tien ruiters hadden zich genomineerd voor de Spelen, maar er zouden er uiteindelijk maar vier naar Londen gaan. “Toen ik dat telefoontje kreeg met de mededeling dat ik naar echt naar de Paralympische Spelen ga, was dat wel gek ja. Daar heb ik drie jaar lang naar toegewerkt. Je hebt erover nagedacht, gepraat, gedroomd. Toen ik hoorde dat ik geselecteerd was voor het Nederlands team, voelde het ineens onwerkelijk. Ik ben me heel bewust van hoe bijzonder dit is.”

Als klein meisje namen de ouders van Sanne Voets haar mee naar theaterpark Het Land van Ooit. Een jaar of drie was ze toen. Daar zag ze shows met ridders te paard en het beroemde paard Kos met de snor. De fascinatie voor paarden was geboren. “Dat wilde ik ook! Een paar jaar later kreeg ik mijn eerste ponylessen en ik werd steeds fanatieker. Van mijn handicap had ik toen nog weinig last. Wel had ik als kind al veel moeite met rennen, ik kon niet meekomen met gym en lag in mijn fysieke ontwikkeling achter op mijn klasgenootjes. Toen dat duidelijk werd, werd ik door de huisarts doorverwezen naar de podotherapeut. Die zei eigenlijk meteen dat het werk was voor een specialist. En een lange reeks van ziekenhuisbezoeken, verschillende artsen en nog meer operaties begon.”

Rijden met pijn
Toch kon Voets zich met wat aanpassingen aardig blijven redden. Maar toen ze een ongeluk met een paard kreeg, kwam daar verandering in. “Mijn paard gleed weg in de bocht, viel en ik raakte met mijn been onder het paard bekneld. Door de schade aan gewrichten, spieren en zenuwen namen de functionaliteit en kracht in dat been nog veel meer af. De zenuwschade heeft tot permanente pijn geleid. In 2010 was mijn laatste operatie die gericht was op pijnreductie, maar dat is helaas niet gelukt. In september moet ik terug naar het ziekenhuis. Er staat me nog een operatie te wachten om de pijn alsnog te verminderen. Gelijk na de Spelen, die wil ik écht niet missen. Ik heb al tien jaar pijn, dus dat halve jaartje kan er ook nog wel bij. De Spelen moeten laten schieten, dat zou me nog veel meer pijn doen!”

Ondanks haar ongeluk doet Voets nog altijd mee in de competitie voor valide rijders. Pas in 2009 kwam ze in aanraking met para dressuur, zoals de KNHS het noemt. Ze moest dispensatie aanvragen om nog met een zweepje te mogen rijden, werd geclassificeerd en kreeg een uitnodiging om aangepast te gaan sporten. “En dat terwijl ik alleen maar die dispensatie wilde. Toen ze met die uitnodiging kwamen, schrok ik een beetje. Ik dacht: ‘Ik ben toch niet gehandicapt!’ Maar ik werd toch nieuwsgierig, ging een keer kijken, een keer meedoen… Niet veel later mocht ik deelnemen aan het NK. Ik won meteen het eerste onderdeel en werd opgenomen in de nationale selectie. Daarna reden we op grote nationale evenementen, maakten we ons internationale debuut en voor ik het wist waren de Paralympische Spelen van Londen mijn doel.”


Niet op de bonnefooi
Dat was zo’n drie jaar geleden. Dit jaar liet de Brabantse amazone bij de selectiewedstrijden in Duitsland, het NK en CHIO in Rotterdam zien dat ze in de Paralympische selectie thuishoorde. “Het gaat allemaal best snel inderdaad, maar toch is dat niet zo heel raar. Vroeger was ik al fanatiek en dat ben ik nog steeds. In principe verschilt wat ik nu doe niet heel veel met wat ik vroeger deed. Alleen doe ik nu alles veel bewuster. Ik kijk echt wat voor invloed allerlei factoren hebben op mij en op Vedet, mijn paard. Daarnaast werk ik nu ook systematisch aan mijn eigen conditie en rompstabiliteit en heb ik mentale begeleiding. Een internationaal kampioenschap is toch heel wat anders dan een wedstrijdje in het dorp. Je kunt dan niet zomaar op de bonnefooi gaan rijden. Dan red je het niet. Daar komen ook mentale aspecten bij kijken. Ik heb weinig last van wedstrijdspanning, maar als je de top wilt halen moet je overal op zijn voorbereid. Ik wil voorkomen dat ik onder mijn kunnen presteer door fysieke of mentale aspecten die ik beter had kunnen voorbereiden.”

In Londen vinden de wedstrijden van de paardensport straks plaats in Greenwich Park, één van de acht koninklijke parken met een prachtig uitzicht op onder andere de Theems en St. Pauls Cathedral. De Brabantse denkt niet dat dat invloed heeft op haar prestaties. “Het is natuurlijk een prachtige locatie, maar in Nederland hebben we ook veel grote wedstrijden. Door dat soort wedstrijden zijn onze paarden al heel wat gewend, ze zijn niet meer zo snel onder de indruk. Wat dat betreft hebben wij als Nederland wel een voordeel ten opzichte van veel andere landen.”

Vedet is de topatleet
De topatleet op de Spelen is volgens de Brabantse straks Vedet. Niet zij. “Ja, hij is de topatleet, maar in zijn eentje kan hij nooit een goede proef neerzetten. Ik moet hem begeleiden, trainen, vertellen wat hij moet doen en hoe. Er moet een klik zijn, je moet samen echt een combinatie vormen. Een ruiter heeft ook een bepaald talent nodig en moet dat verder ontwikkelen. Paardrijden doe je met gevoel, niet op kracht of snelheid. Voelen wat je paard doet, alert zijn en als in een reflex de juiste reactie geven op wat je voelt, en dan ook nog met de juiste hulp en op het juiste moment. Dat is mijn taak als ruiter. Je moet er fysiek fit voor zijn. De ruiter mag niet de belemmerende factor zijn voor het paard. Natuurlijk moet het paard ook de juiste kwaliteiten hebben, maar belangrijker nog is het vertrouwen in elkaar. Met een paard kun je niet praten, maar wel communiceren. Door goed te kijken, naar allerlei kleine dingen, kun je zien hoe een paard in zijn vel zit en bijvoorbeeld welke benadering hij prettig vindt. Ik heb Vedet al zeven jaar. Ik kan in één oogopslag zien hoe hij zich voelt. We kunnen elkaar ‘lezen’. Dat vind ik ook zo speciaal aan paardrijden, de band tussen paard en ruiter is heel sterk.”

Beter dan ooit
In Londen wil Sanne Voets samen met Vedet haar beste wedstrijd ooit rijden. Beter dan ze ooit heeft gedaan. “Ik heb een goede planning en veel schema’s. Ik wil straks zeker weten dat ik het nergens heb laten liggen. Ik word liever vierde met de beste proef die we ooit hebben gereden, dan derde met een proef waar we steekjes hebben laten liggen. Of nou ja, vierde is wel heel zuur. Vijfde dan.”

“Natuurlijk wil ik een medaille winnen. Brons, zilver, het liefst goud, maar als andere sporters beter zijn, dan heb ik daar vrede mee. Als ik maar van mezelf weet dat ik het nergens heb laten liggen. Ik zou het zo erg vinden als ik op een haar na een medaille mis door een los hoefijzer of door een stukje leer dat afbreekt, iets wat je makkelijk had kunnen voorkomen. Dat zou ik mezelf echt nooit kunnen vergeven. Ik wil echt alles geven. Beter rijden dan ik ooit heb gedaan. Dan maakt de plek niet zoveel meer uit. Maar als goud het resultaat zou zijn, zou dat natuurlijk wel het allergaafste zijn.”


Volg Sanne Voets via:

Twitter: @sanne_voets
Facebook: www.facebook.com/sannevoets
Site: www.sannevoets.com

 


 

Copyright 2011 | SanneVoets.com