Sanne Voets
    U bent hier: Nieuws » 13 juni - Vedet

Volg Sanne voor het laatste nieuws en unieke beelden:

 

      

 

   

Headlines


 

 

13 juni | In memoriam: Vedet PB

 

 

 

24 mrt | Tokyo 2021

 

 

 

16 mrt | Corona-crisis

 

 

 

27 feb | HAEVN-kür! 

 

 

 

 

 

 

 

  

    

 

 

In memoriam: Vedet PB

Met de tranen over mijn wangen heb ik afscheid moeten nemen van mijn superheld Vedet.

Alsof het gisteren was, herinner ik me dat ik een video van je op internet zag en direct stal je mijn hart. Het waren je houding en de krachtige, zelfverzekerde blik in je ogen waar ik op slag verliefd op werd. Het bleek dat je veel te duur was voor ons, maar we brachten een bod uit. Terwijl ik een kaarsje brandde in de Utrechtse Dom, belde de verkoper om te zeggen dat hij akkoord ging. Op 9 juni 2005 begon ons avontuur samen. Ik moest leren hoe ik om moest gaan met jouw vurige persoonlijkheid en iedere dag werden we samen een beter team.

Toen ik in een diep dal zat na medische tegenslagen, was jij degene die me erdoorheen trok. Elke ochtend hoorde ik je door mijn slaapkamerraam en daar hield ik me aan vast. Ik was vastbesloten weer zo te herstellen dat ik naar stal kon, naar jou. Na een lange en intensieve revalidatie begon ik weer met rijden en later zelfs wedstrijden. Jij gaf me mijn vertrouwen terug, wakkerde mijn ambities weer aan. Met jou kreeg ik vleugels. We plaatsten ons voor de Spelen van Londen en bouwden de meest fantastische herinneringen op samen.

Terwijl we nationale, Europese en zelfs wereldtitels wonnen, met nog een stel zilveren en bronzen medailles, leerde je me vooral om op mijn gevoel te varen. Om mijn hart te volgen, mijn eigen pad te banen en me door niemand te laten ontmoedigen. Je had je unieke persoonlijkheid, gedroeg je altijd als een koning en ik was er dol op. We begrepen elkaar op een manier die weinig mensen in hun leven mogen ervaren. Je hebt altijd alles voor mij betekend en dat zul je altijd blijven doen.

Je mocht het selectietraject voor de Spelen van Rio niet afmaken. Maar ik ben ervan overtuigd dat als wij daar samen naartoe waren gegaan, in plaats van Dem en ik, we ook ten minste een gouden medaille hadden gewonnen. Je had het zo verdiend, om zoveel redenen. Je hield ervan om in de spotlights te staan. Je wist precies wat er stond te gebeuren als ik je manen ging vlechten. Letterlijk iedere keer als we samen een wedstrijdring betraden, voelde ik hoe je een tandje bijzette en alles gaf. Je had het geweldig gevonden in Brazilië. Maar in plaats daarvan gaf je het stokje door aan ons andere teamgenootje Demantur, die alle hooggespannen verwachtingen meer dan waarmaakte. Je hielp hem zich te ontwikkelen tot een zelfverzekerde happy athlete die het steeds leuker vindt om in het middelpunt van de aandacht te staan.

Hoewel je hier thuis lekker van je wedstrijdpensioen genoot, eiste je nog steeds de nummer één te blijven. Natuurlijk. Of het nou ging om voeren, naar de wei gaan of gewoon knuffelen: je wilde altijd als eerste je aandacht. En ik had het niet anders gewild. En nu moet ik je laten gaan. Plotseling ging het niet goed met je. Behandeling leek aan te slaan, maar dat was van korte duur. Ik ben dankbaar dat ik je een prachtig afscheid mocht geven. Je stierf in alle vrede thuis, in mijn armen. Ik zal je voor altijd missen, zoals de sterren de ochtendzon.

Alles wat ik ben, heb ik aan jou te danken. Als ruiter, maar ook als mens. Vijftien jaar lang was je mijn beste maatje. Mijn inspirator. Mijn motivator.

 

Mijn held 🧡

 

 

 

Copyright 2011 | SanneVoets.com