Toelaten, loslaten en weer doorgaan

Morgen staat op het Wereldkampioenschap para dressuur in Aken het eerste onderdeel voor mijn grade op het programma. Het zou voor Demantur RS2 N.O.P. en mij de zesde keer zijn dat we op een mondiaal kampioenschap starten. En we zouden er de eerste van onze drie wereldtitels verdedigen. Zouden, want ik heb me moeten afmelden voor dit prestigieuze WK. Voor vakblad De Hoefslag schreef ik er onderstaande column over.

Met al een karrenvracht aan titels op onze naam zou je misschien denken dat goud alles is waar ik van droom en voor werk. Dat titels en medailles de boventoon voeren in mijn ambities, in de plannen die ik uitstippel en de keuzes die ik maak. Toch is dat niet zo. Want hoewel ik kampioenschappen rijden en wedstrijden winnen super leuk vind, is dat niet mijn hoogste doel. Voor mij is de grootste uitdaging om de beste ruiter te zijn voor mijn paard.

Dat is de reden dat ik zes uur per week week in de sportschool sta: om een betere conditie, meer stabiliteit en betere balans te ontwikkelen. De reden om me mentaal te blijven uitdagen. Om alleen met de allerbeste experts te werken, die ook Dems welzijn en gezondheid de hoogste prioriteit durven te geven. De reden dat we niet werken in een systeem dat al jaren onveranderd is gebleven ‘omdat we het altijd al zo doen’, maar dat we kritisch blijven op alles wat we doen. Het maakt dat er voor ego geen plaats is: het gaat altijd meer om Dem dan om mij. En áls het al om mij gaat, is dat om uiteindelijk weer beter te kunnen zijn voor Dem.

Een grote rol is daarbij weggelegd voor de experts van Equine Integration. Ik plaats dagelijks een hartslagmeter aan de singel en zet een speciale app aan als ik Dem ga rijden. Hun experts lezen en analyseren de data en halen daar de kleinste afwijkingen uit. De verhouding tussen belasting en belastbaarheid is daarbij een belangrijke graadmeter. Soms laten ze me weten dat ik beter meer variatie tussen intensieve trainingen en herstelwerk zou kunnen aanbrengen, soms dat we weer op zoek moeten naar een grotere trainingsprikkel, soms dat ik mijn galopwerk beter in kortere blokjes kan indelen. Ik ben ervan overtuigd dat dit vroege bijsturen eraan heeft bijgedragen dat Demantur al elf jaar op topniveau presteert en nog nooit een dag kreupel is geweest. We hebben Dems belastbaarheid goed opgebouwd en zijn overbelasting simpelweg steeds voor geweest.

Maar succes is nooit helemaal maakbaar. Onlangs werden afwijkende waarden geconstateerd. Extra herstel hielp niet en we togen naar de dierenarts. Die constateerde een blessure in de allereerste beginfase. Zouden we nu niet op de rem trappen, dan namen we het risico op een serieuze overbelasting.

Als je de beste ruiter voor je paard wil zijn, is het op dat moment heel simpel: je gunt je paard de tijd die hij nodig heeft voor volledig herstel. Ook al mis je daardoor nét dat kampioenschap, in het bijna heilige Aken, waar je zo naar uitkeek. Mensen complimenteren me met mijn ‘dappere keuze’, maar het voelt helemaal niet als een keuze. Er is geen moment geweest dat ik iets anders heb overwogen. Dat maakt niet dat het niet zeer deed. Het verdriet, de teleurstelling, de tranen: ze waren er allemaal. Net als de vragen en de twijfels: wat kan er toch gebeurd zijn? Heb ik iets gemist? Dem liep als een zonnetje in de training, was fanatiek als altijd en de teamdierenarts had Dem pas nog helemaal gecheckt. Er ging van alles door mijn hoofd, maar mijn dierenarts zei meteen: “Je had dit niet kunnen voorkomen. Sterker nog: normaal gezien merk je dit soort letsels pas op als het al te laat is”.

En toch hielp dat toen nog niet. Mijn brein probeerde de emotie weg te rationaliseren: het had zoveel erger kunnen zijn. Het belangrijkste is dat Dem weer helemaal beter wordt, hij heeft geen pijn, het gaat niet lang duren, we hebben al zoveel kampioenschappen mogen rijden. Allemaal waar, maar toch: dit deed me zeer. Daar moet je doorheen en dat heeft even tijd nodig. Ik ben er even mee gaan zitten, heb de tranen laten lopen. Ik heb lieve vriendinnen die er voor me waren, me mijn verhaal lieten doen.

Maar wie met paarden werkt, heeft dan één geluk: bij de pakken neerzitten is geen optie. Er moet gevoerd worden, buiten gezet, gestapt, gekoeld, stallen gedaan. Dem blijkt een voorbeeldige patiënt en het verzacht mijn pijn een beetje om hem vrolijk in de wei te zien.

Ik ga dus niet doen alsof de teleurstelling niet groot was, of ik geen traan gelaten heb. Ons daadwerkelijk afmelden voor Aken vond ik echt heel moeilijk. Ik denk eerlijk gezegd ook dat dat niet anders kán. Dat soort grote emoties zijn als een soort bal in een zwembad. Je kunt ze wel proberen onder te duwen, maar er komt toch een moment dat ze naar boven komen. Dan kun je ze maar beter direct toelaten en doorvoelen, en daarna loslaten en weer doorgaan. Dat gaan we dus ook doen. Met Dem, als altijd, op nummer 1.